De berg en de plas

De berg en de plas

Soms voelt het leven ver weg van het pad. Alsof ik een berg zag, maar eigenlijk was het maar een plas. De keuze was erin te springen en een sprong in het diepe te wagen Niet weten waaraan te beginnen, maar er bekend genoeg mee zijn om te weten dat de bodem mij weer omhoog zal dragen.

Afhankelijk van de wind,

of van schepen op hun koers die de route voor mij zouden bepalen Die keuze compleet aan het lot te moeten overdragen.

Soms voelt t leven, alsof alles vlekkeloos verloopt. Twijfel of ik alles zelf in de hand had, door puur het hebben van een geloof. Een geloof dat alles voorbestemd is. Een geloof dat ik slechts volg welk pad bekend is. Of is een pad iets nieuws om te verkennen; op zoek naar wegen die ik verwachtte te gaan herkennen.

Die diepe plas is soms troebel en waar het helder is voel ik me vrij om te zwemmen. Maar soms is de stroming te sterk en wacht ik totdat de golven me beet hebben. Grip zoek ik dan. Grip op de golven. Grip op de stroming. Grip op de druppels die me constant lijken te achtervolgen.

Diezelfde golven zoek ik in de bergen. Bergen brengen schaduwen, die verbergen het licht achter het bekende Ze brengen schaduw naar de plas. De plas waar ik een vorm van herkenning zag.

Maar elke plas is anders. En iedere ik die zo’n plas betreedt is anders. Maar niet elke plas is nieuw. En nieuw zal ik zelf ook nooit zijn. Ik ben altijd degene van datzelfde pad, diezelfde berg en diezelfde plas. Degene die met hetzelfde geloof constant zo’n levenspad instap.

Het leven is eindeloos stappen maken. Vooruit of achteruit, het maakt niet uit. De golven brengen me er altijd weer uit. Uit op het nieuwe, uit op het volgende. Het geloof dat alles is voorbestemd. Dat zelfs die berg me beter dan elke plas kent. Stroming, eb of vloed. Het leven stroomt. En zolang het leven stroomt, komt altijd alles goed.

• 

•