Eindelijk volwassen

Kijk mij nou, ik ben volwassen.

Ik heb 31 jaar aan levenservaring, maar het enige dat ik echt ervaren heb is dat ik constant moet leren welke richting ik aan het varen ben.

Groene vlaggen, rode vlaggen, ik maak geen onderscheid.

Ik doe alles voor iedere herinnering die achterblijft.

Man, wat ben ik bang voor verveling.

Ik ga constant in op prikkels, ook tegen beter weten in.

Selfgaslightning ofzo noemen ze dat

Pff, ik heb iets geleerd van TikTok, maar wat boeit me dat.

Geleerd is geleerd, via internet of uit een studiehok.

Ik heb diploma's in ee beveiliging, criminologie en psychologie.

Het kan me niets verschelen, ik zit liever op de fiets.

Ik ben jaren bedrijfsleider van een fastfoodketen geweest.

Het enige dat het mij heeft opgeleverd is verdoving van mijn geest.

Ik heb jaren gedacht dat ik geld wilde om spullen te kopen,

nu wil ik tijd om mijzelf voorbij te kunnen lopen.

Want dat is wat ik constant doe.

Ik stap in een avontuur. Het put me uit, het maakt mij moe.

Prikkels worden dan teveel

Maar omdat ik altijd overal in spring

Is het opeens mijn hele leven dat ik met de ander deel.

Mensen die mij kennen weten dat ik kom als poepen.

Een paar maanden later ben ik nergens meer te zoeken.

Wat is het dan dat mij drijft?

Wat bepaalt of ik daarvoor of deze keer toch blijf?

Ben ik trouw aan mijzelf of ben ik trouw aan een ander?

Ben ik trouw aan een leven dat constant verandert?

Maar na een tijdje voel ik dat gemis

Dat knagende gevoel dat vrijheid alles voor mij is.

Wanneer iets mij gaat benauwen, dan schiet ik ervandoor.

Wanneer leer ik mijn eigen muren op te bouwen?

Wel een beetje van de grond, dan kan ik er altijd nog onderdoor.

Wat heb ik toch veel te leren in het leven.

Gelukkig kom ik tijdens dat proces

constant lieve mensen tegen.

Lessen, ervaringen, reflecties en echte vrienden.

Mensen die blijven, maar ook mensen die mijn liefde niet verdienen.

Want dat is wel het punt:

Eenmaal in je leven ben ik wel iemand die je alles zal geven.

En hoeveel mensen heb ik wel al niet mijn ziel en zaligheid gegeven?

Hoeveel hebben er al tegen mij gelogen en mijn energie leeggezogen

Hoe weinig hebben mij gevraagd hoe het nou echt met mij gaat?

Hoeveel mensen boeit het nou?

Het antwoord op deze vraag is anders voor of nadat ik je verlaat.

Maar dan kom ik terug op die vraag, waar mijn besluit op staat.

Het besluit of ik bijf of ga

Ik weet het niet.

Ligt de keus bij mij of bij de ander?

Ben ik niet meer geprikkeld genoeg?

Of had ik de ijdele hoop dat de situatie niet verandert?

Gebeurt het met gevoelens, nieuwe doelen of verveling?

Is dat wat ik wil leren toch meer dan één ding?

Wat bindt mij nou?

Ben ik daar wel toe in staat?

Wie weet kom ik daarachter

Als ik eindelijk de wereld rond zal gaan.

Hopelijk ergens op die wereld,

kom ik mijzelf tegen.

Krijg ik antwoord op al mijn vragen,

en ervaar ik eindelijk de vrijheid mijn pas te vertragen.

Zal ik varen op rustig vaarwater

Alleen met mijzelf

Man,

wat heb ik zin in later!